EXTRE

Ewan ko ba? (ang lagi kong tanong kapag gumagawa ako ng blog, hinde mo ba napansin? hehe) natatawa ako sa mga nangyari pero mukhang hinde ko yata maitago na medyo napaisip din ako dun, medyo natakot ako na baka sa susunod na pagkakataon ay mawala ang dapat na iniingatan at binibigyan ng sapat na panahon. Sa bagay wala din naman akong magagawa at wala akong karapatang umasta ng kung anu ano. Umasta na parang may nawala sa sarili ko at parang nagkulang ang aking pagkatao ng dahil lamang sa pag-alis ng isang tao dahil hinde rin naman dapat sapagkat hinde ko rin mararamdaman yun dahil hinde ako naging totoo sa aking sinabi (pero totoo ang naramdaman kong nagustuhan kita sa madaling panahon),  pero sa nangyari at nangyayari ay lalo kong nakilala ang tunay at dapat na pag aksayahan ng panahon, may mga bagay na parati na lang masaya, parating masarap, parating maginhawa, at ang mga bagay na ito ang siyang kadalasang madaling naglalaho. Ngunit ang mga bagay na may kasalungat ay ang mga bagay na matagal maglaho at dapat ay iniingatan.. at yong bagay na yon ang hinde nawala sa akin, nagpapasalamat ako dahil hanggang ngayon, nasa akin pa rin ang bagay na yon…

Minsan hinde nalalaman ng isang tao ang kanilang ginagawa, ngunit ang minsan ay lumalabas lamang isang beses sa sampung pagkakataon, nangagahulugan na ang ginagawa nang isang tao ay tiyak na alam nito.

Alam natin sa sarili natin kung kumportable ba tayo sa ating ginagawa, o ginagawa mo lang ang bagay dahil sa ito ang nauuso, ito ang nakikita mo sa mga taong nakapaligid sa’yo, hinde mo kinakailangan gawin ang ginagawa ng nakakarami, hinde mo kailangang tularan ang lahat ng nakikita mo, bagkus ay gumawa ka ng mga bagay na likas sa iyong sarili, ang mga bagay na alam mong sa sarili mo nanggaling. Huwag mong hanapin ang ibang tao sa sarili mo sapagkat lahat ng tao ay hinde pare-pareho.  Kung ano ang nakikita mo sa sarili mo ay makuntento ka na, Huwag mong piliting maging katulad ng ibang tao dahil sa huli ay hinde mo rin ito makakabuti para sa’yo at para sa ibang tao. Mas mabuting gawin mo ang mga bagay na makakabuti sa sarili mo at makakapagpaunlad ng sarili mong pagkatao, at nakakapagpanatag ng loob mo, hinde ang ang pagpapanatag mo sa mata ng ibang tao dahil kahit kailan hinde ito mangyayari hangga’t hinde mo nakikilala ang sarili mong anino. Gumawa ka ng sarili mong anino, at huwag kumukubli sa anino ng ibang tao, dahil baka isang araw ay hinde mo na mamalayan na nabulag ka na sa anino ng ibang tao at hinde mo na makita ang sarili mo sa kadiliman na nakukublihan ng mga anino. Walang masamang maghangad na maging katulad ng ibang tao sapagkat ito ang nagiging dahilan para gumawa tayo ng bagay na makakapagpaunlad sa ating sarili, ngunit at paghanga sa ibang tao ay isa lang gabay para gumawa ka ng sarili mong pagkatao.

"Ang lahat ay magagawa mo katulad ng ibang tao kung susundin mo ang sarili mo at iisipin ang kapakanan ng ibang tao" , kung sa inaakala mo na masaya ka sa mga gagawin mo, gawin mo ngunit isipin mo muna kung may masamang epekto ba ito sa ibang tao, at sa sarili mo. Kung WALA! magaling!! magiging panatag ang loob mo at bubuti ang pakisama mo sa mundo!

May mga ilang akong nabasa sa internet na naayon sa aking isinulat:

"Accept everything about
yourself–I mean everything, You are you and that is the beginning and
the end–no apologies, no regrets."
-Clark Moustakas-

"Be what you are.  This is the first step towards becoming better than you are."
-J. C. Hare & A. W. Hare (Guesses at Truth: Second Series)-

The greatest success is successful self-acceptance.
- Ben Sweet
-

It is rewarding to find someone you like, but it is
essential to like yourself. It is quickening to recognize that someone
is a good and decent human being, but it is indispensable to view
yourself as acceptable. It is a delight to discover people who are
worthy of respect and admiration and love, but it is vital to believe
yourself deserving of these things.
- Jo Coudert
-

Ok lang kung tuyo na ang buhok, tulog ka na pag inaantok
Ok lang kung tuyo na ang batok, punas pawis para di amoy putok
Ok lang kung tuyo na ang mata, tapos na yatang umiyak d ba
Ok lang kung tuyo na ang paa, di ka na mag kakaalipunga

Pero anO? kung tuyo na ang dugo, kahit tyan ay di na kukulo
Ano? kung tuyo na ang puso baka biglang maglaho ang pagsuyo

dehins ok!, dehins ok!, dehins ok!, dehins ok!

Ok lang kung tuyo na ang lawa, magmumog ka muna bago magsuklay
Ok lang kung tuyo na sinampay , may masusuot ka na mamaya sa lamay
Ok lang kung tuyo na ang sulat, ang tinta e di na babakat
Ok lang kung tuyo na ang sugat, wag ka lang magkakapeklat

Pero ano? kung tuyo na ang gripo pano magsisipilyo sa lababo?
Ano kung tuyo na ang poso san mgalalaba ng bra ang lola  mo

dehins ok! dehins ok! dehins ok! dehins ok!

Ok lang kung tuyo na ang ubas, may pulutan na tayong pasas
Ok lang kung tuyo na ang gatas, may palamang keso bukas
Ok lang kung tuyo na ang baka, may kakainin tayong tapa
Ok lang kung tuyo na ang buwaya, may pabrika ng sinturon at bota

Pero ano? kung tuyo na ang balon, aasa ka na lang ba sa ambon
Ano? kung tuyo na ang talon, di na mageenjoy sa bakasyon
Ano kung tuyo na ang sapa, mamamatay mga botete at palaka
Ano kung tuyo na ang lawa luluwa ang mata ng mga isda

Ok lang kung tuyo na ang semento, bawal jumingle sa pader na ito
Ok lang kung tuyo na ang aspalto, wala nang swimming pool sa kalye
Ok lang kung tuyo na ang kable, di ka na ulit makukuryente
Ok lang kung tuyo na ang kalye, walang baha traffic na lang ang dyahe

Pero ano? kung tuyo na ang gubat, magugutom tayo ng nakahubad
Ano? kung tuyo na ang dagat, sa ibang planeta lumipat

-dong a.

Blue moon
You saw me standing alone
Without a dream in my heart
Without a love on my own…

Blue moon
You knew just what i was there for
You heard me saying a prayer
For someone i really could care for.

And suddenly there appeared before me
The only one my arms could ever hold
I heard someone whisper, “please, adore me”
And when i looked my moon had turned to gold.

Blue moon,
Now i’m no longer alone
Without a dream in my heart,
Without a love of my own
Without a love of my own…

Isang malalim na gabi na naman ang nakalipas.. at malamang ang kasunod nito ay umaga. gumising ako upang kumain at ipagpatuloy ang magandang umaga na bumulaga sa akin. Walang pasok sa eskwela ang araw na yon kaya medyo tanghali na rin ako nagising dahil bumawi pa ako ng lakas sa aking pagtulog. Pagkabangon ko ay kumain na ako at pagkatapos ay nagbasa ng mga Mensahe galing sa kaibigan sa internet. Isang Forwarded message na nabasa ko ang nais kong ibahagi sa inyo sapagkat napaka-ganda ng nilalaman ng kwento.. eto na…

Losing the "romance"

My husband is an Engineer by profession, I love
him for his steady nature, 
and I love the warm feeling when I lean against his broad
shoulders.

Three years of courtship and now, two years into marriage, I
would have to 
admit, that I am getting tired of it. The reasons of me
loving him before, 
has now transformed into the cause of all my restlessness.

I am a sentimental woman and extremely sensitive
when it comes to a 
relationship and my feelings, I yearn for the romantic
moments, like a 
little girl yearning for candy. My husband, is my complete
opposite, his 
lack of sensitivity, and the inability of bringing romantic
moments into our 
marriage has disheartened me about love. One day, I finally
decided to tell 
him my decision, that I wanted a divorce.

"Why?" he asked, shocked. "I am tired, there
are no reasons for everything 
in the world!" I answered.

He kept silent the whole night, seems to be in
deep thought with a lighted 
cigarette at all times.

My feeling of disappointment only increased, here was a man
who can’t even 
express his predicament, what else can I hope from him?

And finally he asked me:" What can I do to
change your mind?" Somebody said 
it right, it’s hard to change a person’s personality, and I
guess, I have 
started losing faith in him.

Looking deep into his eyes I slowly answered : "Here is
the question, if you 
can answer and convince my heart, I will change my mind,
Let’s say, I want a 
flower located on the face of a mountain cliff, and we both
are sure that 
picking the flower will cause your death, will you do it for
me?"

He said :" I will give you your answer
tomorrow…." My hopes just sank by 
listening to his response.

I woke up the next morning to find him gone, and saw a piece
of paper with 
his scratchy handwriting, underneath a milk glass, on the
dining table near 
the front door, that goes….

My dear,

"I would not pick that flower for you, but please allow
me to explain the 
reasons further.."

This first line was already breaking my heart. I
continued reading.

"When you use the computer you always mess up the
Software programs, and you 
cry in front of the screen, I have to saved my fingers so
that I can help to 
restore the programs.

You always leave the house keys behind, thus I
have to save my legs to rush 
home to open the door for you.

You love traveling but always lose your way in a

new city

, I have to save
my 
eyes to show you the way.

You always have the cramps whenever your
"good friend" approaches every 
month, I have to save my palms so that I can calm the cramps
in your tummy.

You like to stay indoors, and I worry that you will be
infected by infantile 
autism. I have to save my mouth to tell you jokes and stories
to cure your 
boredom.

You always stare at the computer, and that will
do nothing good for your 
eyes, I have to save my eyes so that when we grow old, I can
help to clip 
your nails, and help to remove those annoying white hairs.
So I can also 
hold your hand while strolling down the beach, as you enjoy
the sunshine and 
the beautiful sand… and tell you the colour of flowers,
just like the 
color of the glow on your young face…

Thus, my dear, unless I am sure that there is someone who
loves you more 
than I do… I could not pick that flower yet, and die..
"

My tears fell on the letter, and blurred the ink
of his handwriting… and 
as I conntinue on reading…

"Now, that you have finished reading my answer, if you
are satisfied, please 
open the front door for I am standing outside bringing your
favorite bread 
and fresh milk…

I rush to pull open the door, and saw his
anxious face, clutching tightly 
with his hands, the milk bottle and loaf of bread….

Now I am very sure that no one will ever love me as much as
he does, and I 
have decided to leave the flower alone…

That’s life, and love. When one is surrounded
by love, the feeling of

excitement fades away, and one tends to ignore the true
love that lies in

between the peace and dullness.

Love shows up in all forms, even very small and
cheeky forms, it has never

been a model, it could be the most dull and boring form.. .
flowers, and

romantic moments are only used and appear on the surface of
the

relationship. Under all this, the pillar of true love
stands… and that’s

our life… Love, not words win arguments…

Ahh…Anu ba yan? tinatamad pa akong magbihis, naglalaro sa utak ko kung aalis ako o hinde. alas 2 ng hapon nagtext ako sa isang kaibigan…………………………. pagkalipas ng ilang segundo may sumagot. sabi "Happy b-day tol san tayo?" sabi ko "papainumin mo ba ako?" hehehe ayos naman ang naging resulta ng aking pagtatanong dahil sumagot sya ng "OO" hehe ayos talaga. Pagkatapos nun nagmadali akong nag-handa para umalis dahil hinahabol ko ang ora medyo hapon na rin e kaya kailangan kong magmadali. pagkatapos kong magbihis umalis na ako. Ok naman ang MMDA dahil hindi ako na-traffic pagpunta sa kaibigan. pagkarating ko dun 2 lang daw kami iinom e sabi ko magsama muna ng iba. pagkalipas ng ilang minuto nag-desisyon na kaming pumunta sa aming destinasyon kung saan ang erbucks ay bumabaha at sa likod ay napakalas na musika, may billiard table, maraming tao, maraming chics.. ayos amoy yosi nga lang pero ayos pa rin. ayun nung una 2 pa lang kami hanggang naging 3, 4 , 6 at dumami pa kaya di ko na nabilang.party party party inum…. hanggang sa matapos at mag-uwian na kami, solve ang inuman.. haha

Hindi ko inakala na makakarating na naman ang aking buhay sa ganitong panahon, ang panahon na ako ay maligaya… maligaya  sa tuwing nasisilayan ko ang presensya ng isang taong malapit sa aking puso o maaari ko ring sabihin malapit sa aking buhay at maari ko ring sabihing aking iniibig. Marahil ay isa siyang parte na makakabuo ng aking pagkatao,hindi ko man aminin pero ito ang pinapahayag ng aking puso sa tuwing siya’y dumarampi sa aking isipan. Walang malungkot na sandali kapag siya’y aking kapiling, Ngunit para yatang napaka-sakim ng tadhana sa akin sapagkat kung kailan ulit nabuksan ang aking damdamin na matagal na nakatago at nakasara sa kadahilanang wala pa ang nararapat na mag-bukas nitong aking pusong matagal na naka-sarado. At ngayon nga ikaw ay dumating at binuksan itong puso ngunit hahayaan mo na lamang bang nakabukas ito at naghihintay lamang sa iyong pag-pasok? huwag naman sana aking mahal sapagkat kung mag-kakaganon ay mag-dudulot ito ng kalungkutan ng aking damdamin na minsan ko na ring naranasan nang unang ako ay umibig ng ganito, hindi ko man inakala na makakarating ako sa ganitong sitwasyon subalit sana naman ay tumagos sa iyong damdamin itong aking nadarama para sa iyo nang sa ganon ay maramdaman mong tunay at totoo ang hangarin ko para sa isang katulad mo na bihira lamang dumating sa aking buhay. Oo nga’t sinabi mong ako ay malapit na rin sa iyong puso at iyong napagtanto na ako ay nais mo rin subalit hindi ninais ng tadhanang napaka-lupit sa akin ang tayo ay magkasama sa panahon ng kaligayan at kalungkutan. Ito’y labis na ikinaluksa ng aking damdaming napaka-hina. ang damdaming karampot na kirot lamang ay mag-durugo na nanaising kalimutan na lamang ang mga bagay na nag-daan sa aking buhay. sabihin mo nang mahina itong aking damdamin ngunit kung bibigyan ako ng pagkakataon na humiling kung ano ang magp-bibigay ng lakas sa aking napaka-hinang puso ay hihilingin ko na sana ay ikaw, ikaw aking sinisinta ang magbibigay ng buhay at magsisilbing ugat ng aking puno, punong yayabong at magiging matatag kahit ano pang mapait na pag-subok ang dumating sa aking buhay…….

Noong simula’y hindi ko napansin ang aking mga gawi, hindi ko napansin na naging makasarili pala ako sa aking mga inisip noon. hindi ko isinaalang alang ang maaaring madama ng isang tao kung ako ay mag-iisip lamang ng para sa aking sarili.  kaya ngayon tila isang paghihiganti ng tadhana ang ipinahihiwatig sa akin. hindi ko matanggap subalit wala akong maaring magawa. mag-hihintay na lamang ako ng tamang pagkakataon, pagkakataon na liligaya at magkakaroon ng isang mapayapang pag-ibig.

Mahal ko kahit hindi man binigay ng tadhana sa akin ang aking matagal nang inaasam, patuloy ko pa ring ibibigay ang aking pag-mamahal sa iyo, sabihin man ilang ako’y isang hangal.. ngunit kung ganito ang tunay na kahulugan ng hangal, at ikaw ang dahilan ng aking pagiging hangal, mas nanaisin ko pang maging hangal sa tingin ng ibang tao sapagkat ako, ako ang mag-durusa ako naman ang liligaya kung aking ipagpapatuloy ito, ano man ang mangyayari ay handa akong tanggapin. hindi ko iniisip ang maaring mangyari sapakat ang iniisip ko ay ang mga bagay na maari kong ipanghinayang kung hindi ko tatahakin ang daan na
nilikha ng aking pag-ibig.   

Kakarating ko lang ng bahay galing eskwelahan na dapat ay kanina pa ko dumating. Paano ba naman meron akong pinuntahan na importanteng bagay . Kung gano ka-importante? Umupo ka dahil meron  akong isinulat!

Nagsimula ang lahat sa simpleng bagay… nakita ko ang isang bulaklak na bago pa lang sumisibol, nilapitan ko upang titigan at alamin kung panu ba nabuhay at nagsimula ang bulaklak na nakaagaw ng aking pansin. araw araw binibisita, araw araw kinakausap. hanngang dumating ang araw na nakita ko at nalaman ko kung pano ba ito tumubo, pano ba ito inalagaan ng kanyang tagapag-bantay. maayos naman nung una, kung titigan mo ok wala namang problema. pero isang araw parang nag-iiba ang pagtubo ng bulaklak kumpara sa dati. naisipan kong  gumawa ng paraan kung pano ko mapapatubo ng tama ang bulaklak. Ngunit wala akong nagawa kailangan nyang tumubo sa ganoong direksyon. Ngunit nangangamba ako ng baka sa pag-tubo nito ay madaling maglaho ang pagiging bulaklak nito at maging isang bahagi na lng ng lupa na nag-papatubo sa isang bulaklak. teka teka mukhang hinde yata ito yung gusto kong sabhin dito. anu ba yan bakit ba bulaklak ang pinag-usapan natin… alis alis.. wag dito lipat tau ng ibang channel hehe……………………..

May nakilala akong isang tao, plagi ko syang nkakausap npaka- lambing ng kanyang boses. mraramdaman ko talaga yung sinasabi nya e, Wala ngang time na naging boring yung usapan namin, yung parang 50 years na kaming magkakilala and 100 years kaming hinde nag-kita. haay!! hinde ko alam kung yung tao yung tinutukoy ko o yung sitwasyon. siguro pareho lang. yung tao and yung sitwasyon kc kung wla naman siguro ung tao walang ganitong sitwasyon. Nalala ko tuloy nung makakita ako ng isang Babae na nkasabay ko pag-pasok ng skul, parang ganito yung sitwasyon nun e at ganito din yung pakiramdam ko. siguro hinde mo maarok kung ano yung sinusulat ko, siguro nag-tataka ka kung bakit?? alamin mo na lang. siguro kung babasahin mo simula sa una mlalaman mo. o eto na kasunod;

So yun nga palagi kaming nag-uusap hanngang sa isang araw meron akong nalaman na kelangan pala nyang umalis, tnanung ko kung bakit, tinanung ko kung para saan, tinanung ko kung gusto nya talaga, tinanung ko kung para sa kanya ba, tinanung ko, tinanung ko, tinanung ko kung bakit kelangan pa, tinanung ko kung bka pdeng magbago pa isip nya. pero "wala na akong magagawa nandito na e" yung ung narinig ko sa kanya. "babalik din naman ako e madali lang yun kung mkakapag-hintay ka" at dinugtungan pa nya nun.. "baka naman pagbalik ko meron ka na", "baka naman pag-balik ko di mo na ako kilala", at maraming pang baka ang sinabi nya skin. sabi ko "hinde naman baka ikaw" pagkatapos nun parang nalilito na ako dahil hinde ko alam kung bakit ganun.. hinde ko alam kung anu bang nraramdaman at sinasabi nyang lahat sakin ung mga ganung bagay, nag-tanung ako. "Anu ba? panu pag-umalis ka na?, panu tau?"… sabi nya: "tau? anung tau?"
sabi nya.. ganito kase yan… "I like you! kahit di pa tau matagal mgksama e ngustuhan ko naman ung ugali na pnakita mo, mabait ka naman sa babae, and yun."……………………………….

aga ko umalis sa school, dapat kase may meeting pa e tinatamad ako. Langya pinuntahan ko yung kung sino man yun. sabi ko uwi ako ng quezon. wahaha!! but nwei, ngaun na lng ulit ako nkapag-update ng blog ko. Ewan ko ba pag-dating dito sa Blog na to parang. wala.. wala ako!! hehehe……….. (wala)

-JANUARY- di yung date ah! name yan ng babae. si january, nkilala ko lng nung nag-organize ako ng volleyball sa skul. sumali xa together w/ her classmates, tpos yun nung namit ko sila e xa yung nkita ko kc ewan basta xa yung nkita ko. i love her eyes and her smile =p hehe… tas kanina lng hinatid ko pala xa pauwi. hehehe namimiss ko na xa…… waaaaaaaaaaahh!!